Almanya Yoğun ve gerginliğin hat safhada olduğu toplantının tam da en can alıcı anında, cebindeki telefon ısrarla titreyince parmakları arasında çevirdiği kalemi masaya bırakıp göz ucuyla baktı arayana. Bir arama bitiyor güzel bebeğinden bir yenisi daha ekleniyordu ve okuldan gelen cevapsız çağrıyı da görünce ekranda, derin bir soluklanmayla sakinliğini korumaya çalıştı. Söz konusu çocuklar olunca -minik canavarlarının yaramazlıkları da göz önünde bulununca- telaşlanmamak eld

( Başlama Tarihi: 4 Aralık 2020 / Tamamlanma Tarihi: 8 Şubat 2024) Ulaştığımız bu sonda size teşekkür etmek, sizinle uzunca bir yolu yıllarca beraber yürümenin nasıl güzel bir his olduğunu kelimelere dökmek hiç bu kadar zor olmamıştı. Size en ince ayrıntısıyla ulaştırmayı sevdiğim düşüncelerim şimdi elimi kolumu bağlamış sanki. Sona ulaştığımızdan mı yoksa yaşadığımız anların geride kaldığından mı bilinmez, bir hüzne bulandım son günlerde. Bu bir son değil, biliyorum. Payaslı

"Annecim! Lütfen dur artık..." Babasının minik aslanı kendisini gerçekten de aslan sanıyor olabilir miydi? "Oraya tırmanamazsın! Düşeceksin bak." Evimiz balta girmemiş ormanları aratmıyordu da şu an. "Yağız diyorum ama! Oyuncağına takılacaksın bak." Evet kesinlikle öyle sanıyordu. Diğer türlü evimizi nasıl bu denli dağıttığını ve kendi krallığında nasıl bizi peşinden koşturduğunu açıklayamayacaktım. En azından beni ve Limon'u. Yağız'ın tersten tırmanmaya çalıştığı koridordaki

Daha önce zaman durmuş gibi hissettiğim çok oldu. Minicik bir salisenin içine hapsolduğum, zamanın geçmemesi için yalvaracak duruma düştüğüm ya da tam tersi olarak bir an önce o andan kurtulmak istediğim onca an... Ancak tam da şu an nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyordum. Son günlerde epey yolumu kaybetmiş hissediyordum. Belki de her şey yolundaydı da ben yaşamın hızına ayak uyduramaz olmuştum. Biraz fazla hızlı ilerliyorduk sanki. "Dediğim gibi her şey yolunda. Anne de beb

Rutinlerimin değiştiği, düzenimin karmakarışık bir hal aldığı son zamanlarda, başıma gelen onca güzel şey varken beni evde bekleyen iki yakışıklıyı düşünmeden edemiyordum şimdi. Saatte bir arayıp seslerini duymam, dakikalar geçmeden mesaj yoluyla içimi rahatlatmam ve Alpay Emir'i bunaltacak derecede fotoğraflarını istiyor olmam yemin ederim ki elimde değildi. Canım kocamınsa özel sapığımmış gibi benden aynı karşılığı bekliyor olması evliliğimizi renklendiriyordu. Yine de her

Uykusuz geçen geceler, sıcağı sıcağına içilemeyen kahveler, bebeğine süt olur nidalarıyla asla sevmediğim yiyecekleri mideye göndermeler ve gün içinde zamanın nasıl geçtiğini asla idrak edememeler... Nasıl oluyorsa oluyordu ve yorgun düşen bedenim, farkına varmadan günleri bir bir sırtlıyordu. Çünkü destekçim epey çoktu. Ancak yine de beş haftalık bu yoğun koşuşturmaya ayak uydurabiliyorsam bu hiç şüphesiz canım adamım sayesinde oluyordu. Ben bebeğimizin doğumuyla Alpay'la

Eskiden çocuk sahibi olmayacağımı düşündüğüm anlarda bile; doğum ne kadar korkunç gelse de kulağıma, mucizevi bir olay olduğunun farkındaydım içten içe. Tamamen sana muhtaç bir canlıyı kısa bir süre bedeninde misafir edip büyüttükten sonra normalde olsa dayanamayacağın acılar eşliğinde hiçbir şey hissetmeden kucağına alma olayı kim ne derse desin hiçbir şeyle eşdeğer olamazdı. Sancılar, ıkınmalar, onun dünyaya gelebilmesi için neredeyse kendi canından olma ihtimalini bile düş

Canım adamıma sürpriz yapma fikri, kollarımda inanılmaz bir ağrı hissettiğim noktada aşırı meşakkatli gelmeye başladı. Her ayrıntıyla tek tek ilgilenmek istemem, bedenimdeki canım bebeğimle pek mümkün olmuyordu çünkü son zamanlarda minik canavarımın hapishanesinden kaçmaya çalışmaları epey artmıştı. Sadece ve sadece birkaç hafta daha dayanmalıydı ama o daha şimdiden bulunduğu küçük alanda bile yerinde durmak bilmiyordu ve bu babasının partisine engel oluyordu. Üstelik babası

Günler geçse de olmuyordu işte. Ne yediğim yemekten keyif alabiliyordum ne de izlediğim filmden. Melih yanımdaydı, türlü şaklabanlıklar yaparak keyfimi yerine getirmenin peşindeydi ama unutamıyordum kırdığım kalbin bana olan kederli bakışlarını. Onun için her şey kapanmıştı ve sorun yoktu, böyle söylüyordu her defasında. Canımı sıkmamam gerektiğini, hatasının olduğunu ve bunu telafi edeceğini söylüyordu kabullenişle ama ben böyle olsun istememiştim hiçbir zaman. Sanki görünme

Ortamda derin bir sessizlik hakimdi. Dört kişiydik ve dördümüz de sanırım suçluluk psikolojisiyle fazlasıyla durgunduk. Ben, Melih, canım adamım ve minik canavarım. Dört değil üç buçuk kişi olduğumuzu savunuyordu Melih ama benim bebeğim gayet de büyüktü. Annesine komik olmayan şakalar yapacak kadar hem de. Onu hissetme ihtiyacıyla karnıma dokundum ama kıpırdamadı bu defa. Evet o da epey sessiz sakindi. Bilincimi kaybetmemden bu yana sanki tembihlenmiş gibi epey uslu duruyordu

Hamileyseniz ve koca göbeğinizle enstitü koridorlarında egoist profesörlerin peşinden koşuyorsanız gerçekten de naneyi yemişsinizdir. Ve işin kötü yanıysa fazlasıyla yorulduğunuz halde halinizden memnunsanız, üzgünüm ama nanenin yanında kafayı da yemişsiniz demektir. Hatta ve hatta zamanın ne kadar çabuk geçeceğini, bu anları mumla arayacağınızı söyleyenlere korkuyla bakmak yerine başınıza gelecek her şeyi seve seve kabul edeceğinizi düşünüyorsanız tam anlamıyla bitmişsiniz d

Almanya Alpay Emir'den; Defne hayatıma girdiğinden bu yana hiçbir şeyden bu denli nefret etmedim; onsuz başımı yastığa koymak ne kadar canımı yaktıysa şimdi uyandığımda onu yanımda bulamamak da en az o kadar sinir ediyor beni ve ben bunu bir türlü anlatamıyorum karıma. Yine de bilmem kaçıncı defa belki de onu ezecek olmamdan kaçıp yatağın en ucuna kıvrılmıştır düşüncesiyle üzerimdeki uyku mahmurluğundan kurtulmaya çalışıp yarı açık gözlerimle yatakta onu görmek için sağa sola

Aile kavramını anlamlandırmak adına attığım en büyük adım, sevdiğim adama yeniden güvenmek olmuştu. Beraber çıktığımız bu yolculukta, henüz yanımızda olmayan, ama zamanı geldiğinde küçük adımlarıyla bizimle beraber yol alacak minik bir canlının varlığını öğrenmek ve onu sabırsızlıkla beklerken bizi seçtiğini bilmek, tüm hislerimi karmakarışık hale getirmişti. Çünkü bebeğimiz bizi sonunda seçmişti. Üstelik kendisiyle değil, haberiyle bile hayatımızı ilk dakikadan renklendirmes

Alışveriş yapmanın üzerimdeki dehşetengiz etkisine inanamıyordum. Ne az önce yanından ayrıldığım psikiyatristim beni bu kadar rahatlatabiliyordu ne de zaman zaman Alpay Emir'e yaptığım delirtici gıcıklıklar. İki üç poşet kıyafetin, birkaç topuklu ayakkabının hayatımdaki yeni varlığı inanılmaz rahatlatıcıydı. Mağaza mağaza dolanıp dünyanın en önemli işini yapıyormuşçasına yeni sezon parçalarını toplamak cebime zarar verdiği kadar, mental sağlığımı da sağlamlaştırıyordu tabi. N

Akşamın serinliğinde, evimizin güzel bahçesinde, sevdiğim adamın yolunu gözlüyordum dakikalardır. Üstelik o yolun bir an önce bitmesini dileyen sadece ben de değildim. Gün geçtikçe büyüyen ve beklediğimizden daha çabuk hareketlenen Limon, sağa sola koşuşturuyor, onun arabasının sesini duymayı ve Alpay'ı kapıda karşılamayı sabırsızlıkla bekliyordu. Bense bilgisayar başında, onsuz boğazımdan geçmeyen lokmalarla saatlerdir çalışıyordum. Hastaneden ayrıldığımdan bu yana internet

Küçükken hayaller dünyasına dalarak oynadığım evcilik oyunlarını hatırladım ansızın. Etrafımdaki üç erkeğe ve beni içlerine çekmek isteyerek oynadıkları o kaba saba oyunlara inat, bez bebeklerime yaptığım çay ikramları geldi aklıma. Annemden azar yeme pahasına evdeki saksılardan gizli saklı kopardığım yaprakları parçalayarak yaptığım sebze yemekleri, o saksıdan eşelediğim topraktan yaptığım çikolatalı kurabiyeler... Ama daldığım bu düş yolculuğunda beni en çok içine çeken, ya

26 Temmuz 1990'da dünyaya açtığın gözlerin tam da tahayyülündeki gibi her an sevdiğin kadını görüyor artık değil mi? Bana teşekkür etme, bu senin yazgın. Defne'nin hayatındaki varlığın benim zamanında düşlediğimden çok daha başkaymış Alpay Emir. Bu denli güzel seveceğinden şüphem yoktu ancak sen gerçekten çok başka sevdin. Beraber tattık bazı duyguları ve beraber bata çıka ilerledik bu engebeli yolda. Sabaha kavuşamayacak gecelerin acısını yaşadık bazen, bazen de dipsiz bir k

Radyometrik tarihleme verilerine göre 4,5 milyar yıldan daha fazla süre önce meydana geldiği düşünülen Dünya'da şu ana dek Melih'ten daha madrabaz biri var olmuş mudur acaba? Açıkçası hiç sanmıyordum olduğunu. Günler hatta haftalardır Alpay'a ayrı, bana ayrı vicdan azabı çektirip bizi elinde oynatmasının başka hiçbir açıklaması olamazdı çünkü. Altüstü Almanya'ya taşınacağız demiştik. O günden bugüne kavga kıyamet... Tartışmasız günümüz olmuyordu. Siz beni cidden sevmiyorsunuz

Mutlu masallarla büyütülmemiş bir çocuk olsaydım şayet ne dünyanın ne denli berbat bir yer olduğunu deneyimlemem bu kadar sarsıcı olurdu ne de gerçek mutlulukların sadece masallarda var olduğunu düşünürdüm. Ancak yaşamış, gerçek mutlulukların sandığım gibi sadece masallardan ibaret olmadığını anlamıştım. Üstelik bedenimi saran iki kolun sıcaklığıyla değil de ruhumu sarmalayan adamın varlığıyla öğreniyordum bunu. Öğrenmekle kalmıyor, aynı zamanda da bu güzel hisleri deneyimley

Kim ne derse desin, kendimi hep şuna inandırmışım: Ben, kendi hikayemin bile figüranıyım. Ben hariç herkes, mihenk taşlarının benden oluştuğu benim hikayemde, kendine bir rol edinebilir ve beni perdeleyebilir. Ve yine, kim ne derse desin, kendimi artık şuna inandırdım: Sadece, figüranı olduğumu düşündüğüm kendi hikayemin değil, beni canından çok seven adamın da hikayesinde başrolum, onur konuğuyum. Fakat fark ediyorum ki yine ve yine bir noktada yanılıyorum. Benim ya da sevdi