Sağa gittim, sola gittim; yine de kurtulamadım, bana yardımcı olmak yerine kopmak bilmez bir kuyruk gibi peşimde dolanan adamdan. Günlerdir benimle oraya buraya giderek beni mutlu edip yardımcı olurken son üç saattir bana destek olması gerektiği yerde köstek olmaktan başka bir şey yapmıyordu. "Kızım var ya..." dedi, içi gider gibi. "Görmen lazım, ufak tefek bir şey ama nasıl güzel. Vuruldum vuruldum!" O, bir başkasından bahsededururken kıskançlık tohumları bedenime serpilmeye

Mutluluğu; edindiğim hobide, hayranlık duyduğum antik bir kentte ya da yediğim tatlının damağımda bıraktığı o muhteşem tatta bulabilirdim elbette. Lakin beni mutlu eden bunlar olsa da mutluluğumu var eden bunlar değildi. Aklımı yerinden alan, her an hayranlık duygusunu en uçlarda yaşatan ve yaşattığı her duyguda fazlasıyla bonkör olan adamın hayatımdaki varlığı tüm bunları fazlasıyla karşılıyordu. Tıpkı şimdi, sadece yanımda var olmasıyla bile bende bu coşkuyu hissettirmesi g

Ansızın havalandığımı hissettiğimde, üzerimdeki tüm mahmurluğa rağmen gözlerimi açmaya çalıştım. Çok kısa bir süre sonra fazlasıyla tanıdık gelen güçlü, kaslı kollar tarafından bedenimin sarılmış olduğunun farkına vardım. Huzurla yeniden kapanan gözlerimle kucağında olduğum adamın boynuna sarıldı ellerim. Ensesindeki kısacık saçlarının arasında oyunlar oynamak istedi parmak uçlarım. "Alpay..." diye mırıldandım, duymadı; ama duymalıydı, buradaydı. Gerçekliğini, yanımdaki varlı

Her hakiki aşk hikayesi umulmadık dönüşümlere yol açar. Aşk bir milat demektir. Şayet "aşktan önce" ve "aşktan sonra" aynı insan olarak kalmışsak, yeterince sevmemişiz demektir. Birini seviyorsan onun için yapabileceğin en anlamlı şey değişmektir.* Yirmi üç yıllık yaşamımda hiçbir zaman günlük tutmak gibi bir gayem olmadı. Yıllar sonra dönüp de okuduğumda, yüzümde tebessüm oluşturacak anılarım olduğunu hiç düşünmedim çünkü. Ancak şimdi... Şimdi çok daha başkaydı her şey. Kıpı

Ucunu bucağını bilemediğim bir özleyişle girdim eve. Nereden geldiğimi bilmiyorum ancak nereye ve kime gittiğimi bilir gibi çıktım onca merdiveni hızlı adımlarla. Sonra zaten duyduğum seslerle her şey ayrı bir anlam kazandı, kararan dünyam aydınlandı. Yüzümdeki gülümsemeyle, evde bıraktığım ikiliyi nerede bulacağımı bildiğimden dolayı konumlandığım yer bir banyonun önüydü. Uzata uzata "Ben geldim. Özlediniz mi beni?" diyerek içeri girmek yerine aralık duran banyo kapısının ar

Ruhumun çiçeklerle bezendiğini hissettiğim her an etrafta gördüğüm rengârenk yapraklar çok daha anlamlı geliyor, sırdaşım olmaları da onları benim için değerli kılıyordu. Evlatları arasında ayrıma sebep olmak istemeyen bir anne gibi her birinin bakımıyla ayrı ayrı ilgilenmek beni yormaktan çok yorgunluğumu alırken öyle mutlu oluyordum ki, bir an olsun ayrılmak istemiyordum yanlarından. Bu yüzden hissettiğim sükûnet ve hoşnutlukla sabahın erken saatinde onlarla ilgilenirken çi

Onun yokluğunda çokça ağladım, sızlandım ama en çok kendime acıdım. Ne olursa olsun kendime verdiğim, asla vazgeçmeyeceğim sözlerim olmuşken şimdi öyle savunmasız hissediyordum ki kendimi, yine ona koşmak yine ona sığınmayı istemek, olmayan gücümü de alıp götürüyordu benden. Onsuzlukla baş etme serüvenim o olmayana dekmiş. Allah'ın cezası adama sarılmamak için şu an kaç kasım zihnimle kalbim arasındaki savaşta can vermemek için direniyordu bu mücadelede bilmiyorum; ama hayır,

Sartre; ''İntihar, dünyada var olmanın bir başka yoludur.'' derken neden bahsetmemişti insanın yaşadığını anlaması için bile ölüme muhtaç olacak kadar düşkün bir varlık olduğundan? Çünkü hiç normal değildi tek gayesi gezip tozmak ve yarınlar yokmuşçasına alışveriş yapmak isteyen birinin gece boyu varoluşsal sancılar çekmesi, yok olma isteği. Bacaklarımın arasındaki orta boydaki saksıya boşta kalan son çiçeği de ekerken ''Öyle işte yani,'' dedim nefesim bir ıslık gibi dudaklar

Üç saniye süren göz göze gelişlerin en az üç yıl unutulmayışları var, denir. Bizim o bir anlık göz göze gelişimiz bizden kaç yıl götürür, bizi biz olmaktan götürmeye ne zaman engel olur bilmem ama ben bu göğsümdeki ağrıyı değil üç yıl, bir ömür unutmam; unutamam. Büyük bir netlikle söylediğim sözün onda hiçbir etkisi olmazken yaklaştı ve sanki ayrılmak istediğimi, onunla yapamayacağımı söylememişim, yüzüğünü parmağımdan çıkarıp atmamışım gibi ''Gidip konuşacağız.'' dedi hisse

Lisans eğitimim sürecince eğitim aldığım tüm hocalarım, şu an yatağın içinde kıvrılıp koca bir tabak dolusu cipsi hafif çıkan göbeğime yaslayarak milletin çekmek için yıllarını aldığı koca dört sezonluk diziyi iki günde bitirmeye çalıştığım sırada paketlerce abur cubur yediğimi bilselerdi de verirler miydi o diplomayı bana? Ya da şu an çalıştığım hastane ve ortalamanın üzerinde bir kazanç elde etmemi sağlayan hastane yönetimi, patronlarım... Bakarlar mıydı bir daha yüzüme? Da

Melih'in 'Sen bu işe karışırsan abim beni öldürür, üstelik ölüme bile rahat vermez.' demelerine kapadım kendimi. Sen zaten bunlara sebep olmasaydın bir şey olmayacaktı, bu gidişle ağabeyin değil ben öldüreceğim seni gibi düşüncelerim olsa da bunu dile getirmek istemedim aramızın bozulmaması adına. Kapadığım telefonu cebime koyup yeniden içeri geçtim. Emel abla derin derin çektiği nefeslerle kendini sakinleştirmeye çabalıyordu. Yanına oturdum. Elim, kolunda dolaştı; destek olm

Arabadan indim. Eve girdim. Karşımda, elinde telefonuyla bekleyen annem tarafından karşılandı ruhunu az önce arabada bırakan bedenim. Duyduğum sözler, sevdiğim adamın gidecek olması, ardında kafamı kurcalayacak ve her an beni yiyip bitirecek düşüncelerle bırakan adamdaydı aklım ve fikrim. Oldu, olduysa da oldubitti demişti tüm düşüncesizliğiyle. Demişti demesine ama keşke beni de biraz düşünseydi bunları derken. Bencil bir adamı tüm benliğimle sevmek kendime yaptığım en büyük

Ezgi'nin, topuğuma değil de oluşturmak istediğimiz aile topluluğumuza sıktığı bu kurşun bizi değil, ekranın karşı tarafındaki Emel ablayı yaraladı. Benim çok da güzel anladığım bir imayla ''Kim, nasıl yatıyormuş?'' dedi elindeki mutfak beziyle elini silip ekrana, görüş açımıza giren kadın. Bu, tam olarak bir annenin hesap sormaya başlama hareketinden başka bir şey değildi. Bir de şey vardı. Sen hele bir eve gel, ben sana yapacağımı bilirim bakışı... Burada tek değildim. Yanım

Bölümde cinsel içerik mevcuttur. Maran Marangöz - Bana Sen🎧 Emel ablanın telefonun diğer ucunda sarf ettiği sözleri duyduğum ilk an aklıma olur olmadık şeyler gelirken gözlerim kendiliğinden kapanmış, aklımı toparlamaya çalışmıştım. Ne hissetmem gerektiğinden tutun da ne demem gerektiğine kadar aklım çorba olmuşken muharebe meydanında bir başıma darbe üstüne darbe yemişim de sonlarımı oynuyormuşum gibi dayandıkça dayanmaya çabalıyordum. Ne yazıktı ki artık günümün mahvolması

Sözde değil özde verdiği sevgiyle fazlasıyla içimi ısıtan ve benim için bambaşka değeri olan Serap teyzelerin bahçesindeydik. Ara ara meyvelerinden ama sıkça da gölgesinden yararlandığımız, neredeyse benimle yaşıt olan iri meyve ağaçlarının gövdelerine bağlanan hamakta oturmuş, yaz akşamının serinliğini ve dinginliğini yaşıyorduk kucağımdaki minik fareyle. Akşam saat altı – yedi civarı hafifçe esen rüzgâr tenimizi okşuyor sıcaklığına rağmen serinliği hissettiriyordu. Neredeys

Maruz kaldığım şaşkınlıkla bedenimden ani bir titreme geçerken ''Ya,'' dedim imalı bir sesle. Alpay Emir... Şu an bu telefonu kapatıp sana hesap sormayı öyle çok istiyorum ki. Alpay Emir bunu anlamış gibi tekrardan bedenimi sardığında karnına geçirdiğim dirseğimle ittirmeye çalışmıştım. Ani çekilişiyle canının acımasını bile umursayacak değildim. Tezgâhtaki telefonu elime alıp arkamı döndüm ve kalçamı mutfak tezgâhına yaslayıp ekranda sadece kendimin gözükmesini sağladım. ''E

Bölümde cinsel içerik mevcuttur. Üzerimdeki sersemlik devam ederken Alpay Emir şaşkınlığımdan yararlanarak sağ yüzük parmağıma geçişmişti bile yüzüğü. Parmağıma tam olan yüzükten gözlerimi zar zor alıp gözleriyle buluşturmuşken yüzünde daha önce hiç görmediğim içten, ince bir gülümseme vardı. Elimdeki yabancı cisme bakıp tekrar ona bakarken benim de yüzümde yavaş yavaş bir gülümseme oluştuğunu hissettim. ''Şimdi, sen bana evlenmemizi mi teklif ediyorsun?'' diye mutluluk ve şa

Pişmandım. Çok ama çok pişmandım. Bir anlık korku ve heyecanla sırf Alpay Emir ile yalnız kalmamak için evde kalalım demiştim. Şimdi de büyük bir üzüntü yaşıyordum. Pişmandım diyorum ama en çok da aptaldım. Bir daha beraber vakit geçirme fırsatı kim bilir ne zaman elimize geçerdi ama ani bir feveranla mahvetmiştim işte her şeyi. Üstelik öyle mutlu olmuştu ki aldığı cevaba... Şimdi hayır benim isteğim bu değildi de demek istemiyordum. Sanırım biraz da kırılmıştım onun böyle te

Esma'nın söylediklerinden sonra mantıklı düşünmeye çabalayarak beni tanıyan, başıma gelenleri duyan herkesin o çiçeği gönderebileceğini düşünerek sakin kalmak istemiştim ama gönderen her kimse üstelik o karta her ne yazdıysa Alpay Emir için hiç de normal bir durum olmamalıydı ki çıkıp gitmişti. Mahalleden, hastaneden, okuldan hatta ve hatta kısa bir süre gittiğim birkaç kurs yerinden bile beni tanıyan nadir de olsa görüştüğüm herkesi düşündüm ama Alpay Emir'in sinirleneceği y

Ayfer Vardar - Candan İleri🎧 Zeynep Asya - Gönül Geçmiyor🎧 Sadece nefes almak yaşamak sayılmazdı belki ama ben yaşamıştım. Güldüm, ağladım, gezdim, dolaştım ama en çok da eğlendim. Doya doya yaşayamadım ama dönüp baktığımda ben eğlenmişim ya, diyebildim. Hatta ben sevildim de diyebiliyorum artık. Bir adam var... Öyle bir bakıyor ki tüm ağlayışlarımı tüm anlaşılmayışlarımı silip atıyor diyebiliyorum. Aldığım nefesi, baktığım nesneyi hatta aşmaya çalıştığım engelleri bile değ