Canım adamıma sürpriz yapma fikri, kollarımda inanılmaz bir ağrı hissettiğim noktada aşırı meşakkatli gelmeye başladı. Her ayrıntıyla tek tek ilgilenmek istemem, bedenimdeki canım bebeğimle pek mümkün olmuyordu çünkü son zamanlarda minik canavarımın hapishanesinden kaçmaya çalışmaları epey artmıştı. Sadece ve sadece birkaç hafta daha dayanmalıydı ama o daha şimdiden bulunduğu küçük alanda bile yerinde durmak bilmiyordu ve bu babasının partisine engel oluyordu. Üstelik babası

Günler geçse de olmuyordu işte. Ne yediğim yemekten keyif alabiliyordum ne de izlediğim filmden. Melih yanımdaydı, türlü şaklabanlıklar yaparak keyfimi yerine getirmenin peşindeydi ama unutamıyordum kırdığım kalbin bana olan kederli bakışlarını. Onun için her şey kapanmıştı ve sorun yoktu, böyle söylüyordu her defasında. Canımı sıkmamam gerektiğini, hatasının olduğunu ve bunu telafi edeceğini söylüyordu kabullenişle ama ben böyle olsun istememiştim hiçbir zaman. Sanki görünme

Ortamda derin bir sessizlik hakimdi. Dört kişiydik ve dördümüz de sanırım suçluluk psikolojisiyle fazlasıyla durgunduk. Ben, Melih, canım adamım ve minik canavarım. Dört değil üç buçuk kişi olduğumuzu savunuyordu Melih ama benim bebeğim gayet de büyüktü. Annesine komik olmayan şakalar yapacak kadar hem de. Onu hissetme ihtiyacıyla karnıma dokundum ama kıpırdamadı bu defa. Evet o da epey sessiz sakindi. Bilincimi kaybetmemden bu yana sanki tembihlenmiş gibi epey uslu duruyordu

Hamileyseniz ve koca göbeğinizle enstitü koridorlarında egoist profesörlerin peşinden koşuyorsanız gerçekten de naneyi yemişsinizdir. Ve işin kötü yanıysa fazlasıyla yorulduğunuz halde halinizden memnunsanız, üzgünüm ama nanenin yanında kafayı da yemişsiniz demektir. Hatta ve hatta zamanın ne kadar çabuk geçeceğini, bu anları mumla arayacağınızı söyleyenlere korkuyla bakmak yerine başınıza gelecek her şeyi seve seve kabul edeceğinizi düşünüyorsanız tam anlamıyla bitmişsiniz d

Almanya Alpay Emir'den; Defne hayatıma girdiğinden bu yana hiçbir şeyden bu denli nefret etmedim; onsuz başımı yastığa koymak ne kadar canımı yaktıysa şimdi uyandığımda onu yanımda bulamamak da en az o kadar sinir ediyor beni ve ben bunu bir türlü anlatamıyorum karıma. Yine de bilmem kaçıncı defa belki de onu ezecek olmamdan kaçıp yatağın en ucuna kıvrılmıştır düşüncesiyle üzerimdeki uyku mahmurluğundan kurtulmaya çalışıp yarı açık gözlerimle yatakta onu görmek için sağa sola

Aile kavramını anlamlandırmak adına attığım en büyük adım, sevdiğim adama yeniden güvenmek olmuştu. Beraber çıktığımız bu yolculukta, henüz yanımızda olmayan, ama zamanı geldiğinde küçük adımlarıyla bizimle beraber yol alacak minik bir canlının varlığını öğrenmek ve onu sabırsızlıkla beklerken bizi seçtiğini bilmek, tüm hislerimi karmakarışık hale getirmişti. Çünkü bebeğimiz bizi sonunda seçmişti. Üstelik kendisiyle değil, haberiyle bile hayatımızı ilk dakikadan renklendirmes

Alışveriş yapmanın üzerimdeki dehşetengiz etkisine inanamıyordum. Ne az önce yanından ayrıldığım psikiyatristim beni bu kadar rahatlatabiliyordu ne de zaman zaman Alpay Emir'e yaptığım delirtici gıcıklıklar. İki üç poşet kıyafetin, birkaç topuklu ayakkabının hayatımdaki yeni varlığı inanılmaz rahatlatıcıydı. Mağaza mağaza dolanıp dünyanın en önemli işini yapıyormuşçasına yeni sezon parçalarını toplamak cebime zarar verdiği kadar, mental sağlığımı da sağlamlaştırıyordu tabi. N

Akşamın serinliğinde, evimizin güzel bahçesinde, sevdiğim adamın yolunu gözlüyordum dakikalardır. Üstelik o yolun bir an önce bitmesini dileyen sadece ben de değildim. Gün geçtikçe büyüyen ve beklediğimizden daha çabuk hareketlenen Limon, sağa sola koşuşturuyor, onun arabasının sesini duymayı ve Alpay'ı kapıda karşılamayı sabırsızlıkla bekliyordu. Bense bilgisayar başında, onsuz boğazımdan geçmeyen lokmalarla saatlerdir çalışıyordum. Hastaneden ayrıldığımdan bu yana internet

Küçükken hayaller dünyasına dalarak oynadığım evcilik oyunlarını hatırladım ansızın. Etrafımdaki üç erkeğe ve beni içlerine çekmek isteyerek oynadıkları o kaba saba oyunlara inat, bez bebeklerime yaptığım çay ikramları geldi aklıma. Annemden azar yeme pahasına evdeki saksılardan gizli saklı kopardığım yaprakları parçalayarak yaptığım sebze yemekleri, o saksıdan eşelediğim topraktan yaptığım çikolatalı kurabiyeler... Ama daldığım bu düş yolculuğunda beni en çok içine çeken, ya

26 Temmuz 1990'da dünyaya açtığın gözlerin tam da tahayyülündeki gibi her an sevdiğin kadını görüyor artık değil mi? Bana teşekkür etme, bu senin yazgın. Defne'nin hayatındaki varlığın benim zamanında düşlediğimden çok daha başkaymış Alpay Emir. Bu denli güzel seveceğinden şüphem yoktu ancak sen gerçekten çok başka sevdin. Beraber tattık bazı duyguları ve beraber bata çıka ilerledik bu engebeli yolda. Sabaha kavuşamayacak gecelerin acısını yaşadık bazen, bazen de dipsiz bir k

Radyometrik tarihleme verilerine göre 4,5 milyar yıldan daha fazla süre önce meydana geldiği düşünülen Dünya'da şu ana dek Melih'ten daha madrabaz biri var olmuş mudur acaba? Açıkçası hiç sanmıyordum olduğunu. Günler hatta haftalardır Alpay'a ayrı, bana ayrı vicdan azabı çektirip bizi elinde oynatmasının başka hiçbir açıklaması olamazdı çünkü. Altüstü Almanya'ya taşınacağız demiştik. O günden bugüne kavga kıyamet... Tartışmasız günümüz olmuyordu. Siz beni cidden sevmiyorsunuz

Mutlu masallarla büyütülmemiş bir çocuk olsaydım şayet ne dünyanın ne denli berbat bir yer olduğunu deneyimlemem bu kadar sarsıcı olurdu ne de gerçek mutlulukların sadece masallarda var olduğunu düşünürdüm. Ancak yaşamış, gerçek mutlulukların sandığım gibi sadece masallardan ibaret olmadığını anlamıştım. Üstelik bedenimi saran iki kolun sıcaklığıyla değil de ruhumu sarmalayan adamın varlığıyla öğreniyordum bunu. Öğrenmekle kalmıyor, aynı zamanda da bu güzel hisleri deneyimley

Kim ne derse desin, kendimi hep şuna inandırmışım: Ben, kendi hikayemin bile figüranıyım. Ben hariç herkes, mihenk taşlarının benden oluştuğu benim hikayemde, kendine bir rol edinebilir ve beni perdeleyebilir. Ve yine, kim ne derse desin, kendimi artık şuna inandırdım: Sadece, figüranı olduğumu düşündüğüm kendi hikayemin değil, beni canından çok seven adamın da hikayesinde başrolum, onur konuğuyum. Fakat fark ediyorum ki yine ve yine bir noktada yanılıyorum. Benim ya da sevdi

Sağa gittim, sola gittim; yine de kurtulamadım, bana yardımcı olmak yerine kopmak bilmez bir kuyruk gibi peşimde dolanan adamdan. Günlerdir benimle oraya buraya giderek beni mutlu edip yardımcı olurken son üç saattir bana destek olması gerektiği yerde köstek olmaktan başka bir şey yapmıyordu. "Kızım var ya..." dedi, içi gider gibi. "Görmen lazım, ufak tefek bir şey ama nasıl güzel. Vuruldum vuruldum!" O, bir başkasından bahsededururken kıskançlık tohumları bedenime serpilmeye

Mutluluğu; edindiğim hobide, hayranlık duyduğum antik bir kentte ya da yediğim tatlının damağımda bıraktığı o muhteşem tatta bulabilirdim elbette. Lakin beni mutlu eden bunlar olsa da mutluluğumu var eden bunlar değildi. Aklımı yerinden alan, her an hayranlık duygusunu en uçlarda yaşatan ve yaşattığı her duyguda fazlasıyla bonkör olan adamın hayatımdaki varlığı tüm bunları fazlasıyla karşılıyordu. Tıpkı şimdi, sadece yanımda var olmasıyla bile bende bu coşkuyu hissettirmesi g

Ansızın havalandığımı hissettiğimde, üzerimdeki tüm mahmurluğa rağmen gözlerimi açmaya çalıştım. Çok kısa bir süre sonra fazlasıyla tanıdık gelen güçlü, kaslı kollar tarafından bedenimin sarılmış olduğunun farkına vardım. Huzurla yeniden kapanan gözlerimle kucağında olduğum adamın boynuna sarıldı ellerim. Ensesindeki kısacık saçlarının arasında oyunlar oynamak istedi parmak uçlarım. "Alpay..." diye mırıldandım, duymadı; ama duymalıydı, buradaydı. Gerçekliğini, yanımdaki varlı

Her hakiki aşk hikayesi umulmadık dönüşümlere yol açar. Aşk bir milat demektir. Şayet "aşktan önce" ve "aşktan sonra" aynı insan olarak kalmışsak, yeterince sevmemişiz demektir. Birini seviyorsan onun için yapabileceğin en anlamlı şey değişmektir.* Yirmi üç yıllık yaşamımda hiçbir zaman günlük tutmak gibi bir gayem olmadı. Yıllar sonra dönüp de okuduğumda, yüzümde tebessüm oluşturacak anılarım olduğunu hiç düşünmedim çünkü. Ancak şimdi... Şimdi çok daha başkaydı her şey. Kıpı

Ucunu bucağını bilemediğim bir özleyişle girdim eve. Nereden geldiğimi bilmiyorum ancak nereye ve kime gittiğimi bilir gibi çıktım onca merdiveni hızlı adımlarla. Sonra zaten duyduğum seslerle her şey ayrı bir anlam kazandı, kararan dünyam aydınlandı. Yüzümdeki gülümsemeyle, evde bıraktığım ikiliyi nerede bulacağımı bildiğimden dolayı konumlandığım yer bir banyonun önüydü. Uzata uzata "Ben geldim. Özlediniz mi beni?" diyerek içeri girmek yerine aralık duran banyo kapısının ar

Ruhumun çiçeklerle bezendiğini hissettiğim her an etrafta gördüğüm rengârenk yapraklar çok daha anlamlı geliyor, sırdaşım olmaları da onları benim için değerli kılıyordu. Evlatları arasında ayrıma sebep olmak istemeyen bir anne gibi her birinin bakımıyla ayrı ayrı ilgilenmek beni yormaktan çok yorgunluğumu alırken öyle mutlu oluyordum ki, bir an olsun ayrılmak istemiyordum yanlarından. Bu yüzden hissettiğim sükûnet ve hoşnutlukla sabahın erken saatinde onlarla ilgilenirken çi

Onun yokluğunda çokça ağladım, sızlandım ama en çok kendime acıdım. Ne olursa olsun kendime verdiğim, asla vazgeçmeyeceğim sözlerim olmuşken şimdi öyle savunmasız hissediyordum ki kendimi, yine ona koşmak yine ona sığınmayı istemek, olmayan gücümü de alıp götürüyordu benden. Onsuzlukla baş etme serüvenim o olmayana dekmiş. Allah'ın cezası adama sarılmamak için şu an kaç kasım zihnimle kalbim arasındaki savaşta can vermemek için direniyordu bu mücadelede bilmiyorum; ama hayır,